miggelbrink

Onze Achterhoekse bruine café’s lopen op hun laatste benen. Dat is onderzocht. Ze sluipen uit ons leven terwijl rondhangen in ons café voor Achterhoekers levenswerk was maar dat sociale bolwerk verdwijnt in het afvoerputje van de trendy vooruitgang. Ons vertrouwde sociale samenzijn aan de ‘teek’ gaat het afleggen tegen het solistisch thuis op de bank zitten en via de socials “anschluss” te vinden. Terwijl je pas “anschluss” vindt als je dagelijks aan elkaar ruikt en snuffelend door het leven gaat zoals kroeglopers dat kennen. Koffie zwart met twee koekjes en gewoon zitten, het kleedje en het viltje met streepjes en het eenzame penske aan de gokkast.

Als je binnen liep in je stamcafé was de dag voorbij. In dat café waar het altijd veel gezelliger was dan thuis. Iedereen wist alle eigenaardigheden van elkaar. Wie failliet ging. Wie ging scheiden omdat er eentje bij het vaandelzwaaien de babysitter had bezwangerd. De sterke verhalen. Waar we offline spelletjes deden waar men zich nu voor schaamt zoals dobbelen of een potje kaarten. Waar de sluitingstijd met voeten werd getreden als het übergezellig was. De fotootjes achter de bar want vroeger maakten we foto’s van elkaar, omdat we het leuk hadden samen; nu maken we selfies. Zit iedereen in zijn eigen digitale cocon. We hoeven niet meer bij te praten in het café want we weten al alles van elkaar via de socials. We hebben app groepjes met foto’s en filmpjes te flauw voor woorden terwijl we toen een goede bak vertelden aan elkaar met lachtranen en buikkramp tot gevolg. Die tijd dat we nog niet woke waren en gewoon alderbastend vol schik hadden met elkaar. Waar blijft de protestbeweging? Het tegengas. Kroegtijgers en Kroegpenskes aller landen verenigt u.